[4] Yo sigo siendo el mismo... [Quisiera] ~ Marcía

     Jak zapowiedziałam na czacie, znowu realizuję tylko słowa-klucze, ale i one są dobre, by opowiadać historie. Poprzednio na GPK 2.0 bohaterowie pojawili się w tygodniu [1]. Ich początki do wyśledzenia w [Seriach].

QUE VA EN BUSCA DE TU AMOR

     A miało być tak pięknie, tak pięknie miało być. Powinna wylegiwać się właśnie w łóżku w akademickich pokoju, tulić do siebie pluszowego misia, którego otrzymała w prezencie na Gwiazdkę od państwa Rodriguez, by nie tęskniła za nimi za bardzo, zanim przyjedzie do domu na przerwę świąteczną, i w ogóle to powinna czuć się jak w niebo, a tak daleko od niego była. Zamiast tego siedziała na środku tylnego siedzenia toyoty, która spóźniona o ponad dwie godziny wiozła ją i jej kolegów z powrotem na kampus. I w ogóle jej się to nie podobało. Nienawidziła się spóźniać, unikała tego niczym ognia, więc strasznie drażniło ją to, że inni – w porównaniu do niej – w ogóle nie mają poczucia czasu. To dlatego gnali teraz właściwie na łeb, na szyję, byle tylko zdążyć przed wyznaczoną godziną zero i nie dostać upomnienia za bycie złym przykładem studenta.

     – Możesz przyspieszyć? – zapytała, choć dobrze wiedziała, że są już o krok od osiągnięcia maksymalnej, dopuszczalnej przez kodeks karny prędkości. – Zostało dwadzieścia minut...

     – I tylko dwie mile do przejechania, więc spoko, luz – usłyszała w odpowiedzi, a ktoś inny się zaśmiał. Jej to nie rozbawiło, bo miała jeszcze kilka rzeczy do zrobienia, zanim pójdzie spać.

     Ach, naprawdę miało być inaczej.

     Małym pocieszeniem okazał się znak informujący o zjeździe na teren kampusu, więc naprawdę byli już niedaleko. I bardzo dobrze, że cel był blisko, nie zniosłaby dłuższego siedzenia obok pewnego naburmuszonego bruneta, który z uporem maniaka wpatrywał się w okno, przez które pewnie niewiele widział, bo było już ciemno. Początkowo włączał się w rozmowę, kiedy wszyscy w piątkę dzielili się historiami, jakie wydarzyły się podczas przerwy świątecznej, ale kiedy ten temat się wyczerpał, zamknął się całkowicie w sobie niczym żółw i przepadł, jeśli chodzi o dalszą konwersację. Rebeca wiedziała, skąd to zachowanie, było jej jednak przykro, że ich własne sprawy tak oddziałują na to, co on robi w towarzystwie kolegów  ze studiów. Przecież jest aktorem, potrafi grać w każdej chwili i w każdych okolicznościach, dlaczego teraz nie mógł tego zrobić?

     Było jej wstyd, że dwa dni temu, kiedy wybiegł do niej czymś zdenerwowany i zapytał o spacer, odmówiła mu w bardzo niemiły sposób, ale wciąż nie wiedziała, co ma myśleć o tym, co się wydarzyło. Cholera, przecież on ją zapytał, czy mogłaby się w nim zakochać! Kto prosi o takie rzeczy?! Przecież nie da się wybrać, kogo obdarzy się  tym uczuciem, a ona dopiero co otrząsnęła się z  tego, że być może była tylko zauroczona Miguelem, bo tak to bywa z pierwszymi miłościami, nie była gotowa, by szukać sobie nowego obiektu do wzdychania. To działo się tak szybko, że nie umiała za tym nadążyć, a Juan jakoś nie ułatwiał jej sprawy swoim strzelaniem focha.
     Zatopiona w myślach została z nich wyrwana przez dźwięk przychodzącego SMSa. Zerknęła na niego, dobrze wiedząc, że sąsiad może również zajrzeć jej przez ramię, jęknęła w myślach, kiedy zdała sobie sprawę, że to Miguel do niej napisał.
     Miało być pięknie, pomyślała, a wyszło jak zwykle.
     – Kto to? – zostało zadane pytanie, a ona odruchowo udzieliła odpowiedzi.
     – Brat Juana z pytaniem, czy już dojechaliśmy i czy jesteśmy cali, bo Juan nie odbiera od niego telefonu.
     Śmiech w samochodzie wybuchł w momencie zjechania na parking. Cel majaczył tuż przed ich oczami.
     – Takie troszczące się, starsze rodzeństwo trochę mnie niepokoi – wyznał kierowca, znajdując dla pojazdu miejsce. – Jakoś nigdy nie mam pewności, czy moja starsza siostra nie stwarza pozorów tylko po to, by kiedyś coś u mnie ugrać. No, a teraz wysiadka. Oto jesteśmy.
     Wyprostowanie nóg okazało się dla całej piątki małym zbawienie, jak troje z nich miało dobre humory i czuło się gotowe, by zawitać jeszcze do kogoś na imprezę, tak Rebeca wystukiwała krótką odpowiedź, że wszystko gra, a Juan... Juan robił za obrażoną księżniczkę i tyle.
     – Ja nadal jestem tym, który szuka twej miłości... – zanucił, przystając na chwilę przy sąsiadce, a dziewczyna westchnęła.
      – Juan...
      Wymówienie jego imienia nie zadziałało, nie zatrzymała go, a jedynie mogła patrzeć, obserwować, jak dawny sąsiad wyciąga z bagażnika swoją torbę, zarzuca ją na ramię, macha wszystkim, życząc dobrej nocy, i zaczyna się oddalać w stronę dormitorium.
    Czy tak powinno to wyglądać? Czy ich spotkania mają być płytkie i sztuczne tylko dlatego, że sprawdziło się, iż przyjaźń damsko-męska nie istnieje, bo zawsze pojawia się głębsze uczucie przynajmniej z jednej strony? Jeśli tak, to ona nie chciała brać w tym udziału, ale musiała – decyzja o tym, co dalej, należała tylko i wyłącznie do niej. On już powiedział, czego by chciał. Pytanie, czy jej potrzeby również takie są.
     Zapatrzyła się w nocne niebo i westchnęła. Czekał ją nie tylko ciężki czas, jeśli chodzi o naukę, ale i o życie miłosne.
      A miało być tak pięknie.