[4] W cieniu nocy: Ogień, który nie gaśnie ~SadisticWriter

Temat na ten tydzień idealny, aczkolwiek nie lubię bawić się w Lucyfery i inne diabły, więc nagięłam trochę prawdę pod moje własne uniwersum. W końcu od diabła do demona nie ma tak dalekiej drogi.

Już dawno szukałam powodu, aby napisać coś o Calanthe i Aidenie, ponieważ uwielbiam tę parę.

Jakoś szczególnie mi się tekst nie podoba, bo jest prosty i mało ambitny, ale przynajmniej wypełniłam wyzwanie.

***

Przejechałam dłońmi po błękitnej sukience, próbując ją wygładzić, poprawiłam zakolanówkę, która zjechała prawie do samego kolana, wzburzyłam swoje blond włosy, żeby wyglądać nieco bardziej dziko, a na koniec zarzuciłam plecak na jedno ramię, żeby sprawiać wrażenie wyluzowanej. Jeszcze tylko głęboki wdech, przyklejenie do twarzy seksownego uśmiechu i… oto jestem.

Wkroczyłam dzielnie w siedlisko demonów, które na mój widok zaczęły odsuwać się pod ścianę. Oczywiście żaden z nich nawet nie warzył się spojrzeć w moje oczy. Podobało mi się to, że budziłam w nich strach. I pomyśleć, że zyskałam taki prestiż już w wieku piętnastu lat. Gdyby moi rodzice żyli, zapewne byliby ze mnie dumni. Oczywiście moim opiekunom nie zamierzałam o tym mówić. Ciocia Alice była przeświadczona o tym, że prasuje mi ładne sukienki dla jakiegoś przystojnego chłopaka, którego poznałam w szkole. Gdyby tylko dowiedziała się, że obiektem moich westchnień okazał się siedem lat starszy demon, który jakimś dziwnym trafem był synem samego szefa Departamentu Kontroli Demonów, prawdopodobnie padłaby na zawał. Ale ciocia Alice nie musiała o niczym wiedzieć. Tak samo jak o tym, że byłam najmłodszą łowczynią cienistych demonów należącą do organizacji Nox.  

Podeszłam do baru, usiadłam na wysokim krześle i uderzyłam dłońmi w ladę, dając znać o swoim przybyciu. Demoniczny barman nawet nie obrócił się w moim kierunku. Wciąż udawał, że jest zajęty czyszczeniem szklanek.

Aiden Vaux zabijał swój czas, prowadząc lokal dla demonicznych pokrak. Czysto hipotetycznie nie było to zgodne z zasadami, które narzucał departament (w końcu bar znajdował się w świecie ludzi, a tu demony nie miały prawa pomieszkiwać), jednak uznano go za miejsce przechodnie pomiędzy jedną a drugą strefą. W końcu który dzielny, niestrudzony potwór nie chciałby się nażreć ludzkiej energii, a potem zajść do knajpy na szklaneczkę dobrego whisky? Jedyną wadą dla nich było to, że raz na jakiś czas sama się tutaj pojawiałam.

– Daj mi sok pomarańczowy.

Demon chwycił za karton, który leżał gdzieś na blacie w towarzystwie wypełnionych alkoholem butelek, a potem postawił go obok mnie wraz ze szklanką. Próbowałam przywołać go swoimi błękitnymi oczętami, ale ten jak na złość nie obdarzył mnie nawet jednym spojrzeniem. Cały Aiden.

Zmarszczyłam czoło i zamaszystym ruchem wlałam sok do szklanki, rozlewając jego zawartość po ladzie. Przyłożyłam dłoń do ust, wydając z siebie głośne i na dodatek sztucznie brzmiące: „Och!”.

– Ale ze mnie gapa – zaszczebiotałam niczym typowa nastolatka, machając w górze dłonią jak mały koliber swoimi skrzydełkami.

Demon rzucił mi ścierkę, dając tym samym do zrozumienia, że skoro narozrabiałam, powinnam po sobie posprzątać. To samo powtarzał, kiedy wypełniałam misje w Nox.

Westchnęłam ciężko, wyrwałam z kubka stojącego obok różową rurkę i wsadziłam ją do szklanki. Oparłam się łokciem o ladę, kładąc ciężką głowę na dłoni. Ustami chwyciłam za rurkę, pociągając z niej łyk soku. Drugą ręką czyściłam ociężale ladę.

– Czy ty się kiedykolwiek cieszyłeś na mój widok? – spytałam obojętnie.

– Nie. Za to cieszę się, gdy już stąd wychodzisz – dostałam odpowiedź. Tym razem mój przystojny demon rzucił mi krótkie, choć wciąż chłodne spojrzenie, potem zaś wrócił do dalszego, bardzo zajmującego czyszczenia szklanek. Zawsze to robił, gdy pojawiałam się na horyzoncie. Może to był jego sposób na okazanie zawstydzenia?

– Uwielbiam twoje poczucie humoru. I to, jaki jesteś dla mnie miły – powiedziałam ironicznie, wyjmując z kieszeni nóż łowców. Zaczęłam obracać go między palcami. Wtedy to usłyszałam za plecami odgłos rozsuwanych krzeseł, pospieszne kroki, a ostatecznie trzaskanie drzwiami. Nawet nie musiałam oglądać się za siebie. Wiedziałam, że zostaliśmy tutaj sami. I właśnie taki efekt chciałam uzyskać.  

– Wiesz co? Powinieneś zainwestować w taką dużą tabliczkę z napisem: „Nie wchodzić. Bar został opanowany przez najlepszą łowczynię Nox, Calanthe. Pobyt tutaj grozi śmiercią”.

– Myślę, że lepiej brzmiałoby: „Bar został opanowany przez niewyżytą nastolatkę, która nie ma co zrobić ze swoim życiem”. – Aiden uśmiechnął się krzywo pod nosem, co i tak było sukcesem, jeżeli chodziło o okazywanie przez niego emocji.

– Mam co robić ze swoim życiem. Zabijam demony. No i codziennie odwiedzam ciebie w barze, żeby czerpać satysfakcję z bojących się mnie pokrak i z tego, że nie podoba ci się moja obecność. – Uśmiechnęłam się szeroko i zatrzepotałam rzęsami.

– Zapomniałaś dodać, że wypijasz litry soku pomarańczowego, nawet za niego nie płacąc.

– O, nieprawda. Odpłacam ci się swoją obecnością!

– Tą, której ponoć nie chcę? – Aiden w końcu skierował się w moją stronę. Jedną dłonią, w której trzymał ścierkę, wsparł się o swoje biodro, a drugą oparł się o ladę z alkoholami. Z jego szmaragdowych oczu emanował chłód. O tym, że nie był istotą pozbawioną uczuć poświadczyła tylko uniesiona w górę brew.

– A chcesz? – spytałam podejrzliwie, pochylając się do przodu i opierając łokciami o drewniany blat. Moją twarz rozświetlił szeroki uśmiech małej dziewczynki, która cieszyła się atencją rodzica.

– Znasz odpowiedź. –  Niezadowolony mężczyzna odsunął się od baru i ruszył w stronę zaplecza. Dłużej nie czekając, przeskoczyłam przez ladę i popędziłam za nim.

Moim hobby było dokuczanie Aidenowi. Miałam specjalną listę, na której zamierzałam oznaczać niecodzienne reakcje demonicznego kolegi na wypowiadane przeze mnie słowa lub popełniane czyny. Przykładowo, był tam punkt: „Wywołam na jego twarzy szczery uśmiech” lub „porządnie go wkurzę”. Gdzieś na szarym końcu widniało też małe wyzwanie: „Pocałuję go, nawet jeżeli będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobię w swoim życiu”.

Moim naczelnym pragnieniem (oprócz zabicia wszystkich członków Departamentu Kontroli Demonów – Aiden miał to szczęście, że do nich nie należał) było rozkochanie w sobie tego chłodnego demona. Poza tym byłam na dobrej drodze, aby trafić do jego kamiennego serca. W końcu gdyby chciał, już dawno pozbawiłby mnie życia, prawda?

Zastanawiałam się, jak mogłabym do niego zagadać. Może sprawdzi się jakiś tani podryw w stylu ulicznych dresów? Nawet miałam coś w zanadrzu.

– Hej, mógłbyś mi dać mapę? – Zrównałam z nim krok, puściłam do niego oczko i wycelowałam w niego pistoletem ułożonym z palców. – Do twojego serca? – dodałam niemal namiętnym głosem podrzędnego podrywacza. Gdzieś w głębi siebie zachichotałam. Może czytanie o dziwnych podrywach w gazetach, które czytały w szkole moje koleżanki, nie wychodziło mi na dobre, ale w chwilach względnej nudy mogłam sobie na to pozwolić. Poza tym trzymałam w rękach skuteczną broń. Im więcej głupich rzeczy mówiłam, tym Aiden bardziej zwracał uwagę na moją skromną osobę.

Demon spojrzał na mnie obojętnie, nie przerywając swojej podróży. Niespecjalnie przejął się dziwnym zachowaniem, za to przyspieszył chód. Mając ledwie sto sześćdziesiąt centymetrów wzrostu (w przeciwieństwie do Aidena, który sięgał blisko dwóch metrów), ledwo za nim nadążałam, na szczęście udało mi się go dogonić i zakończyć swój kiepski podryw:

–  Przepraszam, po prostu trochę się zgubiłam  – wyjaśniłam, tym razem nie wstrzymując chichotu. – W twoich oczach.

Moje próby odniosły upragniony skutek. Demon w końcu się do mnie odezwał.

– Znowu naczytałaś się magazynów dla nastolatek?

– Zgadłeś.

– Myślałaś, że podwórkowe podrywy na mnie zadziałają?

– Oczywiście, że nie. Po prostu chciałam, żebyś się w końcu odezwał. Ostatnio jesteś mało rozmowny.

– I dlatego stwierdziłaś, że mnie zagadasz na śmierć? – Aiden prychnął pod nosem, otwierając drzwi do magazynu.

– Ciebie trudno jest zabić. – Przewróciłam oczami i weszłam do chłodnego pomieszczenia za nim. Drzwi zamknęły się tuż za moimi plecami. Spodziewałam się, że demon sięgnie po jakieś brakujące butelki alkoholu (cieniste pokraki piły wyjątkowo dużo whisky i brandy), ale zamiast tego przystanął w miejscu i zwrócił się w moim kierunku. Na jego twarzy pojawił się podejrzany uśmieszek kogoś, kto zamierzał się pozbyć kłopotu w wyjątkowo wysublimowany sposób. Ostrożnie zaczęłam cofać się w kierunku wyjścia. Na moje nieszczęście drzwi były jednak zamknięte.

Cholera. Zapomniałam, że nie można ich otwierać od środka, chyba że miało się klucz. Chodziło mi dokładnie o ten klucz, który mój przyjazny demon obracał wokół palca.

– Wspominałaś, że jesteś najlepszą łowczynią Nox, więc jak sobie poradzisz w jednym pomieszczeniu z demonem, który już nieraz cię przechytrzył? – mówił powolnym głosem, stawiając w moją stronę kolejne kroki. Nie takiego uśmiechu od niego oczekiwałam. To miało być szczere okazywanie emocji. – Proszę. Wielka Calanthe Clerinell w końcu się zamknęła.

Wymacałam kieszeń, przeklinając w duchu, że zostawiłam nóż łowców na ladzie baru.

Może i byłam zakochana w Aidenie, ale moje zaufanie w stosunku do niego było ograniczone.

– Nie boję się ciebie. – Prychnęłam, ustawiając się w pozycji wyrażającej gotowość do walki. Wcale nie potrzebowałam noża, aby się obronić. Co prawda może to być nieco trudne, gdy użyje swoich chaotycznych mocy, ale na szczęście nie byłam osobą, która się tak łatwo poddawała. Nieważne czy to była miłość, czy walka. Zresztą… obie miały ze sobą wiele wspólnego.

– Kiedyś zaczniesz. – Niski i mrocznie brzmiący śmiech niemal zmroził moje serce. Na dodatek zdezorientował mnie na tyle, że nie zdążyłam się obronić przed nagłym przyparciem do drzwi.

Spoglądając w szmaragdowe oczy demona, czułam się jak sparaliżowana. I to nie dlatego, że byłam przerażona, tylko dlatego, że znajdował się naprawdę blisko mnie. To dziwne, ale nie czułam się zagrożona. Moje dusza wręcz krzyczała: weź mnie całą, demonie!

Iskrzące się spojrzenie Aidena przypominało mi o tym, że pomimo chłodu, który w sobie miał, krył się w nim również utajony ogień. Wyglądał tak tylko wtedy, kiedy patrzył mi głęboko w oczy.

Niech to szlag. Od początku coś nas do siebie ciągnęło, nieważne jak bardzo starał się to ukryć.

– Wiesz co? – spytałam, czując jak serce ucieka w wyimaginowany ogień, który próbuje mnie zmusić do samozapłonu. – Mam ochotę cię ugryźć. – Cóż, nie to chciałam powiedzieć, ale lepsze to niż wyznanie o treści: „Zaraz się na ciebie rzucę”.

– Preferowałbym coś przyjemniejszego. – W jego głosie pobrzmiewała zarówno zachęta, jak i groźba. Do tego ten piekielny uśmieszek, który wyglądał, jakby jego właściciel zamierzał zrobić mi krzywdę. Bawiło go podrywanie bezradnych, osaczonych nastolatek? Bo jeżeli byłam jedyna, mogłam to jakoś znieść.

– Co takiego? – Byłam w szoku, że udało mi się cokolwiek wymówić, choć nie była to najgłośniejsza wypowiedź. Nie spuszczałam oczu z tych pochłaniających moją duszę szmaragdowych tęczówek. Ostrożnie przyłożyłam dłoń do jego piersi, by w razie czego móc go od siebie odepchnąć. Jednak czy na pewno o to mi chodziło?

– Nie będę o tym mówił, za to chętnie ci to pokaże.

Aiden pochylił się tuż nad moimi ustami, a ja zastygłam w bezruchu, bojąc się choćby wziąć cichy wdech. Myślałam, że serce zaraz wyskoczy mi z piersi. Teraz musiałam wyglądać jak typowa zakochana nastolatka, która wołała oczami: „Całuj mnie, do cholery!”. Byłam nawet gotowa przymknąć powieki, kierując się wskazówkami zawartymi w tych durnych magazynach moich koleżanek, które mówiły o idealnym pierwszym pocałunku. Widziałam już nad głową fajerwerki z tych wszystkich popieprzonych romansów, gdzie główni bohaterowie nagle uciekali w ramiona namiętności. Czułam na wargach ciepły oddech chłodnego demona, a nawet jego delikatny jak muśnięcie motylich skrzydeł dotyk warg. Słyszałam również dźwięk otwieranych drzwi i… Zaraz.

Wypadłam z magazynu, uderzając plecami w podłogę. Spojrzałam zaskoczona na Aidena, który trzymał w ręku butelkę whisky i unosił w górę brew. Czyżby ten idiota sobie ze mnie zakpił, ponieważ chciał sięgnąć w stronę regału, gdzie stał alkohol?

Moja twarz zapłonęła wstydem.

– Jesteś dla mnie za młoda – usłyszałam.

Demon wyszedł z magazynu, przechodząc obojętnie nad moim ciałem. Z kpiącym uśmieszkiem, którego tak nie lubiłam, ruszył w stronę baru. Z oddali dało się słyszeć roześmiane demony, które wpadły do knajpy na szklankę czegoś mocniejszego.

Rozłożyłam ręce na bok i skierowałam oczy ku brudnemu sufitowi.

Może to jeszcze nie był ten moment, ale w końcu dostanę się do tego chłodnego serca. W końcu byłam niestrudzoną łowczynią nazywaną przez mieszkańców Reverentii feniksem. Nawet gdy obracałam się w popiół, odradzałam się na nowo. 

Mój ogień na pewno nie zgaśnie, póki nie wypełnię swojego celu.