[1] Ela ~ Tris

 No i chu... w bombki strzelił. Część tekstu wcięło, a miałam oba tematy wpisane. Bo 2 słowa klucze były w tym co zniknęło -.- Chrzanię to, nie dopisuje. Jest co jest.

 ***

           Gdy wszedł do pomieszczenia, ktoś już tam był. Od razu rozpoznał kasztanowe loki i tą idealną sylwetkę. No może bardziej tyłek niż całość, bo ten zawsze odziany był w obcisłą, czarną spódnicę przed kolano. Do tego ładna bluzka. Najlepiej, jeśli była z odpowiednio dużym tekoltem. Wtedy mu się podobało. 

           Była raczej przeciętnego wzrostu. To dobrze, bo Radosław sam też nie był za wysoki. Przy niej, nawet jeśli nosiła obcasy, wciąż miał przewagę dwóch czy trzech centymentrów. A to dobrze rokowało, gdyby mieli swoją znajomość poza pracą jakoś rozwinąć. 

           Poprawił pośpiesznie kruczoczarne, krótkie włosy, upewniając się, że czapka niczego nie popsuła i uśmiechnął się, by jak najlepiej się zaprezentować. Nie mógł pozwolić sobie na niedociągnięcia. Nawet jeśli wciąż był wczesny ranek. 

           Kobieta właśnie parzyła sobie kawę. Zapewne słyszała, że ktoś przyszedł, ale nie wiedziała jeszcze kto. Zakładając, że nie miała oczu dokoła głowy albo siódmego zmysłu. A o to ją nie posądzał. Oczywiście była bardzo inteligentna, ale przecież nie była jasnowidzem.  

           - Dzień dobry - kurtkę powiesił na wieszaku przy drzwiach - Elu.

           - Nie - padło w odpowiedzi, co troszkę go zdziwiło.

           - Prawidłową odpowiedzią byłoby... - zaczął, myśląc, że może kobieta go nie usłyszała.

           - Nie.

           - Tak, ale...

           - Nie - powtórzyła po raz kolejny Elżbieta i dopiero teraz popatrzyła na niego. W brązowych oczach kobiety Radosław dostrzegł coś jakby urazę. - Daruj sobie.

           - Jesteś zła o to, że wczoraj nie zadzwoniłem? - zdziwił się Radosław, a w niebieskich oczach można było dostrzec niezrozumienie.

           - Zła? Ja? Nie - odparła kobieta, kręcąc głową, jakby właśnie usłyszała coś absolutnie absurdalnego. - Niby dlaczego?

           - No, ty mi powiedz, Elu. 

           - Dlaczego miałabym być zła? To ty namawiałeś mnie ciągle na to spotkanie, bo ci niby zależało, nie mi. Nie rozumiem, dlaczego miałabym być zła, że nie zadzwoniłeś. 

           - Przepraszam, ale wczoraj naprawdę nie mogłem. Musiałem zawieźć moją siostrę do miasta, bo jej...

           - Nie tłumacz się, to nie moja sprawa - stwierdziła Elżbieta. Chwyciła swój kubek z kawą i ruszyła do wyjścia. - Muszę iść na zajęcia - dodała, wolną ręką chwytając torebkę. 

           - Ela, poczekaj!