[1] Paranoidalna: Jednorożce i krwiste steki ~SadisticWriter

Kiedy zobaczyłam pierwszy temat na naszym GPK 2.0, od razu miałam przed oczami Wyobrażalnego i Niepohamowanego z uniwersum Paranoidalnej. Przyznaje, że konkretnego pomysłu nie posiadałam, dlatego leciałam z tym, co mi akurat wpadło do głowy. Przez to opowiadanie nie jest najwyższych lotów, ale mam nadzieję, że Niepohamowany choć trochę naprawia swoimi szaleńczymi uwagami ten tekst!

***

– Dzień dobry, mój stary przyjacielu!

– Nie.

– Prawidłową odpowiedzią byłoby...

– Nie.

– Tak, ale...

– Nie.

Czasami Wyobrażalny zachowywał się tak, jakby miał okres, a przecież nawet nie był kobietą. Wystarczyło, że rzucę mu zwykłe „dzień dobry” i już uważał, że coś kombinuję. W sumie to musiałem przyznać mu rację. Z reguły coś kombinowałem, ale tym razem nie tylko ja byłem pomysłodawcą tego szaleństwa, które chciałem mu zaproponować. Co jak co, ale na ofertę swojej ukochanej powinien przystać.

– Charm. – Wyobrażalny już otwierał usta, żeby wypowiedzieć to znamienne dla jego natury „nie”, ale zatrzymał się, ponieważ usłyszał skrót od imienia Paranoidalnej. – Ha, wiedziałem, że się zamkniesz! – Poklepałem przyjaciela po plecach w taki sposób, że jego twarz mało nie wylądowała w owsiance z bananami. – Ty to jednak kochasz naszą Charm, co?

Bruzda, która powstała na jego czole, poświadczyła o irytacji mającej się za chwilę ukazać w wersji słownej.

Jeszcze kilka miesięcy temu mój przyjaciel był niedoruchaną kłodą, której nie wzruszało nawet zabijanie przypadkowych ludzi w parku, teraz przynajmniej wiedziałem, że miał w sobie jakiekolwiek uczucia. I pomyśleć, że wywołała je dziewczyna!

– Kto mnie kocha? – usłyszeliśmy wysoki, dziewczęcy głosik, który idealnie nadawał się do posmarowania nim śniadaniowej kanapki. Był jak nutella wylizywana ze słoika o poranku.

Paranoidalna weszła do stołówki i zaśmiała się tak, jakby to, że ktoś mógł ją darzyć ciepłymi uczuciami, nie sprawiało jej żadnego problemu. W sumie do tej pory nie wiedziałem, co sądziła o Wyobrażalnym. Może nawet się nie domyślała, że wodził za nią chłodnym, acz wciąż maślanym wzrokiem.

Już otwierałem usta, żeby wyrzucić z siebie wesoło imię zakochanego chłopaka, kiedy ten wyskoczył do góry i zatykał mi usta chłodną dłonią. Czasami miałem wrażenie, że był trupem. Przydałby mu się ktoś, kto by go rozgrzał. To o wiele lepsza opcja niż bycie ludzkim prosektorium.

– Nikt cię nie kocha – syknął przez zęby Wyobrażalny. Szare oczy sypały takimi iskrami, że gdyby ktoś zbliżył się do niego choćby na metr, skończyłby z poparzoną twarzą.

– Och. – Dziewczęce ramiona opadły w dół, jakby się czymś zawiodła. Teraz po wesołym uśmiechu pozostała wyłącznie niemrawa mina, która próbowała udawać radosną.

Wyobrażalny był jedyną osobą, która tak na nią reagowała. Uparcie pokazywał, że nie przepada za maskotką naszego stowarzyszenia, przekładając na nią swoją złość wymieszaną z frustracją. Podświadomie karał ją za to, że się w niej zakochał. A przecież to nie była jej wina.

Do stołówki bezszelestnie zakradła się moja ukochana blondyneczka, która jak zawsze miała na sobie uroczą koszulkę z jednorożcem. Gdyby Blave nie trzymał na moich ustach dłoni, zapewne oblizałbym je jak rasowy pedofil, rzucając do niej jakimś ambitnym tekstem na podryw, który zaczynałby się od słów: „Hej, maleńka”, a kończył na: „Chętnie pogłaskałbym twojego jednorożca”. Z drugiej strony to mogłoby doprowadzić do kolejnej strzelaniny, co opóźniłoby śniadanie, a musiałem przyznać, że dzisiaj byłem niewiarygodnie głodny.

Ostatnio przekonałem panią Grażę ze stołówki, żeby przyrządziła mi potajemnie krwisty stek. Pewnie czekał już na mnie w kuchni. Ach, uwielbiałem wszystko, z czego wylewała się krew, a szczególnie ludzi! Nie, żebym spożywał człowiecze mięso. Preferowałem raczej jego ćwiartowanie.

Nieobliczalna nawet nie rzuciła spojrzeniem w moją stronę (jak zawsze udawała, że nie jest zainteresowana, ale ja w głębi serca wiedziałem, że za mną szaleje!), za to spojrzała chłodno na mojego przyjaciela. Przez chwilę mierzyła go badawczo, jakby próbowała zrozumieć, dlaczego właśnie mnie poddusza, po czym rzuciła do Charmaine głosem pozbawionym uczuć:

– Wyobrażalny cię kocha.

Jak gdyby nigdy nic wyminęła ją w przejściu, podeszła do kuchennego okienka i wyciągnęła z niego talerz, na którym spoczywał soczysty, krwisty stek.

Zaraz. To był mój stek!

Wyrwałem się z osłabionego teraz uścisku Wyobrażalnego, który po zdradzonej przez Canarię tajemnicy stał się bezwładną kłodą, a potem podbiegłem do Nieobliczalnej i wyrwałem jej z dłoni mój wymarzony posiłek. Pani Graża byłaby zła, gdyby ktoś zjadł go za mnie! W końcu sama powiedziała, że gdyby była młodsza, to codziennie targałaby moje słodziutkie policzki, a najchętniej to zrobiłaby z nich pyszniutki gulasz!

– Kocham cię, mój ty mały jednorożcu, ale dzisiaj ważniejszy od ciebie jest mój stek. – Upragniony talerz chwyciłem w dłonie. Mina Nieobliczalnej wskazywała na to, że za chwilę rzuci się na mnie z widelcem, który trzymała w ręku. Wiedziałem, co muszę zrobić, dlatego pochyliłem się nad nią i złożyłem na jej małym bladym nosku pocałunek. Potem skierowałem się w stronę długiego stołu.

Nie minęła nawet sekunda, a talerz przeleciał obok mojej głowy, tłukąc się na ścianie. Oczywiście zastosowałem strategiczne uchylenie w bok. W nagrodę za dobre sprawowanie ugryzłem kawałek mięsa. Nie przeszkadzało mi to, że po mojej brodzie spływał tłuszcz zmieszany ze zwierzęcą krwią. Teraz napawałem się czymś, co było tysiąc razy lepsze niż tygodniowa orgia w zamkniętym pokoju, gdzie byłem sam na sam z dwudziestoma kobietami.  

– Ooooooo, taaaaaaaak – powiedziałem przeciągle. I pewnie zachwycałbym się tym smakiem w dalszym ciągu, gdyby nie cichutkie, ledwo słyszalne pociągnięcie nosem, które tak szybko jak się pojawiło, tak szybko zniknęło, uciekając wzdłuż korytarza wraz z jego właścicielką. Przeżuwając powolnie kawałek mięsa, spojrzałem z uniesioną brwią na Wyobrażalnego, który z założonymi na piersi rękoma spoglądał teraz w okno.

– No, dobra, Blave. Co jej powiedziałeś? – spytałem z umęczonym westchnięciem.

– Że jej nie lubię i nie chcę jej więcej widzieć.

– A powiedziała ci przynajmniej o swoim pomyśle?

Musiałem przyznać, że byłem już zirytowany jego chłodnym zachowaniem. Rozumiałem, że większość swojego życia spędził w szpitalu psychiatrycznym, gdzie na nim eksperymentowano, ale czy naprawdę musiał zachowywać się jak nierozumiejące uczuć dziecko, które bezustannie błądziło we mgle? Przecież zrobiłem mu kiedyś wykład na temat emocji. Może pominąłem jakiś slajd, który dotyczył miłości? Chociaż trudno byłoby go przegapić, skoro po ekranie fruwały wtedy oczojebne serduszka.

– Nie.

– Ty pieprzony egoisto. – Chyba pierwszy raz od kilku miesięcy na niego warknąłem. – Charmaine chciała ci zaproponować, żebyśmy wykradli się dziś w nocy ze stowarzyszenia i pojechali do twojego domu, po to, byś mógł po tych wszystkich cholernych latach zobaczyć swoich rodziców. 

Wyobrażalny napiął mięśnie ramion, choć jego mina wciąż nie uległa zmianie. Wiedziałem, że go to uderzyło. Tylko nie wiedział, co z tym zrobić. Odpowiedź była jedna, dlatego podszedłem do niego, chwyciłem go brutalnie za koszulkę i pociągnąłem za sobą. Nie przejmowałem się tym, że zostawiłem na jego nieskazitelnym wdzianku tłuste plamy. Teraz bardziej zależało mi na uczuciach pewnej młodej damy, którą naprawdę łatwo było zranić.

Próbującego się wyrwać przyjaciela wyrzuciłem za drzwi. Gdyby nie to, że oparł się o ścianę, pewnie wylądowałby na swoich bladych pośladkach (widuję je na żywo każdego dnia, ale gdyby ktoś usłyszał tę wypowiedź wyrwaną z kontekstu, zupełnie jak teraz, pewnie pomyślałby, że jestem gejem), Wyobrażalny posłał mi spojrzenie pełne zła.

– Idź ją teraz przeproś, ty chamie i prostaku! – Odgoniłem go dłońmi jak niegrzeczną kurę, która pałętała się po podwórku, zostawiając po sobie rzadkie niespodzianki. – I powiedz jej w końcu, że ją kochasz! Bo ona ciebie też kocha, idioto, skoro zareagowała na twoje słowa płaczem! Dopóki tego nie zrobisz, nie wpuszczę cię na stołówkę i zdechniesz z głodu! Zrozumiano?!

Zanim doczekałem się odpowiedzi, zamknąłem z rozmachem drzwi.

Cóż, teraz przynajmniej mogłem rozkoszować się moim stekiem w spokoju.

Obok mnie stanęła Nieobliczalna, która zagapiła się w drzwi – najwyraźniej była zdziwiona, że uniemożliwiłem komukolwiek wstęp do tego miejsca, czyniąc je idealnym na naszą stołówkową randkę. W rękach również trzymała talerz z krwistym stekiem.

Uśmiechnąłem się do niej tak szeroko, że mało mój uśmiech nie uciekł na wakacje do słonecznej Hiszpanii, w której się narodziła.  

Cóż, przynajmniej ja w całym Stowarzyszeniu Niezidentyfikowanych byłem pewny swojej miłości.

Niech żyją krwiste steki i jednorożce!